XXXVI. Zwycięskie sztandary
A właściwie sztandary i chorągwie, w ówczesnym nazewnictwie trwał jeszcze osiemnastowieczny zwyczaj nazywania znaków piechoty chorągwiami, a jazdy sztandarami. Znaki te przysługiwały pułkom wszystkich broni, chociaż w praktyce ograniczono się do jednostek jazdy i piechoty. „Sztandar jest to rzecz dziwna, zwykła szmata złotem tkana, a jednak w życiu żołnierza przedstawia ona wartość widomego symbolu życiowej udręki żołnierskiej, jego dążeń i celów. Przypomina mu dni jego chwały i sławy, jak również jego bólów i niepowodzeń”. (Józef Piłsudski) Pierwszą centralną regulacją tej materii była ustawa z 1 sierpnia 1919 o godłach i barwach Rzeczypospolitej Polskiej. Określono w niej ich rozmiary i barwy oraz podstawową treść. Chorągiew piechoty miała mieć wymiary kwadratu 100x100 cm w kolorze białym, z czerwonym polskim krzyżem kawalerskim. Po stronie prawej w środku, w wieńcu wawrzynowym, miał znaleźć się haftowany srebrem orzeł. Po rogach chorągwi w ...